Star Wars - The Rise Of Skywalker

Einde van een saga...

Star Wars…..hoe heerlijk is het toch dat we af en toe kunnen ontsnappen naar een Galaxy far, far away….? Als we Disney mogen geloven hebben we dat nu voor de voorlopig laatste keer gedaan met het derde deel van de nieuwste trilogie.

Met The Rise of Skywalker valt het doek over een saga die 42 jaar nodig had om verteld te raken. Disney haalde nog eens alles uit de kast om het sluitstuk van deze legendarische franchise met de nodige luister aan de man te brengen. Voor de gelegenheid ben ik samen met een groep bevriende geeks gaan genieten van de Star Wars Marathon in Kinepolis. De spanning en de vreugde die heerste in de zaal was zowaar voelbaar. Het overwegend mannelijke publiek dat zich had verzameld in de zaal was er klaar voor, en ik met hen.

De nieuwe film pakt de draad op met dreigementen van wraak die worden geuit door een stem die van Palpatine lijkt te zijn. Zou The Emperor echt uit de as herrezen zijn? Is hij werkelijk het brein achter The First Order? De nieuwe Supreme Leader en usurpator van Snoke, Kylo Ren (Ben Solo), gaat op zoek naar de bron van deze berichten. Meteen word je als kijker in de volle actie geworpen. Vervaarlijk zwaaiend met zijn lightsaber baant Kylo zich een weg door zij die hem van zijn doel scheiden. Zijn starre blik toont meteen dat elk verzet nutteloos zal blijken, hij zal krijgen wat hij wil.

Deze opener voelde als thuiskomen. Waar de vorige film bevreemdend en traag aanvoelde, werd er deze keer niet gedraald. Je merkt meteen dat J.J. Abrams het roer weer stevig in handen heeft. De kleine geniepigaard deelt zelfs doorheen de film zowaar een paar subtiele FUCK YOU’s uit naar het voorgaande deel. (straks meer daarover) De gemaakte fouten werden stuk voor stuk goed gemaakt en de losse eindjes geknoopt.

Terwijl Kylo koers zet naar de mysterieuze en geheime thuisplaneet van de Sith zit de rest van de personages natuurlijk ook niet stil. Rey zweeft bij wijze van training tussen de struiken en bomen door, gevolgd door BB-8, mijn kleine schat! Ook Leia, gespeeld door mevrouw Fisher zaliger, is in deze film aanwezig. Hoewel het opvalt dat men hier gebruik maakte van oude beelden en replieken, was het een weerzien dat aan mijn tere hartje even een kneepje gaf. Fan favourite Poe is van de partij, samen met Finn en zijn nieuwe kapsel. Ook ons geliefde team is op zoek naar antwoorden. Het is de typische structuur en formule van Star Wars die we zo graag hebben. Protagonisten hebben een mcguffin waar ze onder tijdsdruk van een naderend onheil in de galaxy naar op zoek moeten gaan. Onvoorziene problemen zorgen ervoor dat men een zijsprong moet nemen, wat alles natuurlijk danig in de war stuurt. Enter: nieuwe personages, een blij weerzien, nieuwe schattige wezentjes….you name it. Een kapot schip moet worden hersteld, en ook daar zijn parts voor nodig die dan weer elders moeten gezocht worden..... Natuurlijk mag het ontdekken van dat ene ding dat het grote wapen of onoverkomelijke obstakel in de film kan vernietigen niet ontbreken. (iets wat natuurlijk lukt). Daar tussendoor de wrijving tussen goed en kwaad. Wat lightsabers en nostalgie en; BAM; STAR WARS!!! Voorspelbaar, but I love it. Deze formule kan je ook hier min of meer weer toepassen.

Deze film zet een paar dingen uit het vorige deel recht zoals ik al aanhaalde. Waar Luke de lightsaber in The Last Jedi weggooide, maant hij nu Rey, die het dit keer zelf probeert, aan om dergelijke relikwieën met het nodige respect te behandelen. Als je weet dat Hamill in het vorige deel moeite had met deze scene en dat ook fans dit een vreemde draai aan het personage vonden (Luke zou nooit de saber zomaar weggooien) kan dit als veeg uit de pan wel tellen. Ook de kapotte helm van Kylo wordt mooi hersteld. 'It suits you', laat Hugs ons droog weten…. Again, een middelvinger naar deel 8.

Waar de vorige film vooral oude conventies van de reeks wilde weggooien en beëindigen, ijvert deze film net voor het eren en vasthouden van vaste waarden, ook al zijn dat soms clichés. Het geheel werd een mooi einde en een rit die aanvoelde als een rollercoaster. De dramatische evolutie die de twee hoofdrollen doormaken en zowel hun innerlijke als uiterlijke conflicten komen mooi aan bod en in beeld. Deze reeks is en blijft gewoon puur plezier.

Ik ben blij dat ik alle nieuws en trailers voor het bekijken van deze film heb weten te vermijden. Ik ging volledig blind dit avontuur in en ben er zeker van dat dit heeft bijgedragen aan het plezier dat ik gehad heb aan dit sluitstuk. Dat Rey een kleindochter van Palpatine blijkt, werd blijkbaar gelekt en lokte meteen de nodige discussie onder de fans uit. De film werd door sommigen al verworpen nog voor hij de kans kreeg bekeken te worden. Het is de vloek van het sluitstuk, van het einde. Nooit zal iedereen tevreden zijn. (kuch...Game of Thrones...kuch) Ik vond het in ieder geval een waardig einde.

Als Star Wars op eender welke manier in je hart zit, ga dan zeker kijken, you are in for a treat.

Pokemon Sword And Shield

Let's go to Galar!

OMG 😱…. Het is weer zover. Er werd zojuist een hele nieuwe generatie pokémon op de wereld losgelaten in de vorm van SWORD AND SHIELD voor Nintendo Switch.

Wat werden deze games gehyped zeg! Tijd dus om eens te kijken of de eerste core games van deze reeks op console kunnen voldoen aan de hype.

Ik moet toegeven dat ik na het zien van de vele trailers een beetje ongerust werd over hoe het spel er zou uitzien op het grote scherm. Ook de muziek die voor de warmmakertjes werd gebruikt wist me in de luttele minuten die de trailers duurden volledig te enerveren. Ik was op zijn zachtst gezegd bezorgd.

Bij het opstarten van de game overkwam me een golf van nostalgie en verwachting die ik zelden meemaak bij het spelen van een nieuwe game. Hoe doet Nintendo dat toch???

De muziek was ok, en zelfs met mijn bril op zag alles er best strak uit….oef!

Meteen werd ik verwelkomd in de nieuwe Galar regio. Deze werd duidelijk geïnspireerd op Groot Brittannië, en wie me kent weet dat ik als Anglofiel alleen maar deze keuze kan toejuichen. CHEERS MATE! Hopelijk blijven we in deze game echter bespaard van een Gexit…

Goed nieuws, deze game gooit meteen een paar vervelende gewoontes die we allemaal wel verwachten van de pokémon- reeks overboord. Geen te lange tutorials, geen professor die, hoewel hij beter zou moeten weten, aangevallen wordt in het hoge gras…. neen, niks daarvan. Samen met je buurman ga je op pad om de kampioen van Galar, die vreemd genoeg niet de weg kent in zijn eigen dorp, op te halen aan het station. Leon, die ook best wat kledingadvies kan gebruiken, geeft je je eerste pokémon kado. En hopsa, de reis kan beginnen.

In Galar zijn gevechten in gyms heuse evenementen. Hieraan meedoen is de droom van de jonge protagonist en meteen ook de incentive om op pad te gaan, pokémon te vangen, bevechten, ruilen en voederen. De nieuwe designs zien er stuk voor stuk schattig en keurig uit. Zelden heb ik in een pokemon game zin om ze allemaal te vangen. Hoe schattig is Wooloo??? (kom hier en verwarm me jij wollig wolleke bolleke bollie…..). Wooloo is meteen ook een van de eerste pokémon die je ziet en die het verhaal rond de mythische pokémon in gang zet door voorbij een strategisch geplaatst hek te gaan, foei toch!

Reizen over de map van deze game was zelden zo handig dankzij een welbepaalde taxi- service, die ik nu eens lekker niet ga spoilen zie. Maar geloof me, handig! Ook de menu's navigeren lekker en zien er fris en overzichtelijk uit. Andere toevoegingen, waaronder het kamperen met je beestjes, zeggen mij dan weer minder. Ook hete curry maken laat me koud, ik zie er de meerwaarde niet van in.

Ik ben dan weer een heel grote fan van het Dynamaxen en van een nieuw gebied dat The Wild wordt genoemd. Eindelijk een uitgestrekt veld waarin je wilde pokémon kan zien kuieren en waar je zelfs de camera van de game vrij kan gebruiken, heerlijk! Het is ook hier dat je kan deelnemen aan gevechten met gigantische pokemon en waar je dus een van je eigen wezentjes kan opblazen als een ballon om zo de gevechten meer gravitas te geven. Deze manier van vechten gooit de formule lekker door elkaar en is leuker dan ik dacht. Ook in Gyms kan je deze technieken gebruiken, zij het dan vergezeld van een juichend publiek dat me op een vreemde manier kriebels in de buik gaf, good stuff.

Pokemon Sword en Shield zijn een eerste voorzichtige stap in de goede richting en een aanrader voor elke Nintendo Switch owner. Waar wacht je nog op?? Je moest al aan het spelen zijn!

Dragon Quest 11

Gaming comfort food.

Stel je voor….

Het heeft heel de dag geregend. Je hebt het koud. Je hebt een rotdag gehad op het werk want je baas vond het nodig je uit te schelden. De bus was te laat. De trein ook…. Eindelijk ben je thuis. Je hond begroet je met een kwispelstaart en geeft je koude handen warme likjes. Na een zalige douche plof je op de bank met een lekkere kom pompoensoep met balletjes en je favo dekentje over je heen. De dag is voorbij en je voelt je weer beter. DAT IS HET DRAGON QUEST GEVOEL!

Deze game is zo gezellig ouderwets en geeft je altijd precies wat je kan verwachten van dit oude genre, dat het spelen ervan steeds weer aanvoelt als thuiskomen.

Dragon Quest games komen meestal zo om de vier jaar uit, soms zelfs eerder vijf. Elke keer er eentje gemaakt wordt voel ik een tinteling van plezier. Je weet gewoon dat het goed zal zijn. Met mij voelt ook heel Japan, het thuisland van deze franchise, deze tinteling - zij het dan vermenigvuldigt met een paar miljoen…. Dragon Quest is in Japan groter dan Mickey Mouse, groter dan Super Mario. Meer nog, het is er een huishoudnaam. Ieder gezin heeft er wel een game of voorwerp van in de kasten liggen.

Het is daarom een echte schande dat gamers in onze contreien hun neus vaak ophalen voor deze meesterwerkjes. Het is zo jammer dat DQ in het westen niet de status heeft die het hier ook verdient. Toegegeven, Square Enix heeft er niet altijd werk van gemaakt om deze games aan de man te brengen in Europa. Maar dat ze nu meer dan ooit toenadering zoeken met het elfde deel van deze sprookjesachtige reeks mag wel blijken uit al het moois dat ons geschonken wordt in de vorm van extra's, demos van het spel en een betere aanwezigheid op game platformen en sociale media

Dragon Quest is een JRPG van de puurste soort. Held; check. Fantasiewereld in nood; check. Een groep kleurrijke vrienden klaar om op avontuur te gaan; check. Een nog onzichtbare maar aanwezige duistere heer; check.

In het elfde deel van de reeks (dat overigens volledig op zichzelf staat, zij het met heel wat knipogen naar vorige delen) kruip je als speler in de huid van de Luminary. Je bent de reïncarnatie van een oude held die ooit een groot kwaad wist te verslaan waardoor er nu al eeuwen vrede heerst. Op je zestiende verjaardag ontdek je wie je bent en dat je op weg moet gaan naar de koning van het nabijgelegen land om je daar kenbaar te maken. Daar aangekomen echter, word je meteen in de boeien geslagen en krijg je de moniker “Darkspawn” op je jasje gespeld. Na het ontsnappen uit de kerkers wacht je een groot avontuur om te ontdekken wat er aan de hand is en wat je plek is in de wereld. Meer en meer monsters bevolken deze de laatste jaren. Zou het dan echt kunnen dat dit jouw schuld is? Ben je niet de held, maar het kwaad? Samen met de vrienden die je op je weg tegenkomt, elk met hun redenen je te volgen en te helpen, probeer je de magische boom Yggdrasil te bereiken waar alle antwoorden liggen.

De gameplay is net zo precies als een Zwitsers horloge en alle elementen zijn prachtig in elkaar gezet. De wereld is kleurrijk en vol leven. De steden gigantisch en de bevolking uniek. Het script zit opnieuw vol heerlijke woordspelingen en droge humor. De muziek brengt een glimlach op je gezicht met de oude deuntjes voor overwinning en gamesaven die al 30 jaar onveranderd in de games zitten. Sterren op het toneel zijn de vele verschillende monsters die zo schattig lijken dat je zou vergeten dat je toch op je hoede moet blijven. Allen zijn ze van de hand van Akira Toriyama die ook het befaamde Dragonball bedacht en tekende. Verder kan je er ook voor kiezen de game in HD of 2d te spelen wat dan weer de nostalgische waarde ervan vergroot. Je gaat van stad tot stad en van dungeon naar dungeon. Al vechtend level je je personages, leer je nieuwe magie, verdien je geld, koop je nieuwe wapens en word je sterker. Iedere stap brengt je verder in het heerlijke sprookje dat deze game is.

Als je een fan bent van RPG of JRPG moet je deze game een kans geven. Het kan even wennen zijn, maar zet door en je zal net als ik onherroepelijk verliefd worden op deze reeks. Mij rest nu het wachten op deel twaalf…… zucht….

Ni No Kuni

Op reis naar de "andere" wereld!


The Legend Of Zelda Link's Awakening - Switch remake.

Een droom van een Game

Er deden al langer geruchten de ronde op het interwebs dat een klein oud spelletje, genaamd Link’s awakening, een makeover zou krijgen. Een spel dat in 93 gewoon een zijproject was van een paar werknemers bij Nintendo…. een mogelijk klein succesje.

Uiteraard draaide dit anders uit. Wat is het toch met Nintendo, het bedrijf waar werknemers in hun vrije tijd, en gewoon omdat ze het leuk vinden even een van de mooiste pareltjes van de oorspronkelijke gameboy creëerden? Dat moet wel een droom zijn. Misschien is er zelfs magie mee gemoeid...hmmmm?

Link’s awakening was een game die me als kind erg fascineerde. Hij speelde anders dan gebruikelijke games, had iets mysterieus over zich heen en gaf zijn geheimen niet al te gretig prijs…. Het feit dat ik geen jota Engels verstond maakte het spelen van dit vreemde spel er ook al niet makkelijker op. Ik raakte dus al snel volledig vast. Doorgaans was een plekje onderaan mijn speelkoffer het trieste lot van dergelijke games, maar toch… Deze game hield ik dicht bij me, als een schat die ik niet wilde kwijtraken. Het was alsof mijn jonge geest wist dat ik op een dag dat vreemde taaltje wel zou weten te begrijpen, en zodoende het mysterie van de Windfish zou kunnen ontrafelen.

De geruchten bleken waar! Vandaag geeft Nintendo ons onze eigen jeugd opnieuw kado met het voor switch gepimpte Link’s awakening. En wat ziet het er mooi uit. Meteen vallen de heerlijke deuntjes en de prachtige kleuren op. Alles heeft de look van poppetjes die rechtstreeks uit een speelset zijn gerold. De liefde die in deze game werd gegoten spat van het scherm.

Link, de held van de The Legend Of Zelda- reeks wordt op zee getroffen door een plotse storm die hem en zijn kleine bootje volledig omver weet te blazen. Wanneer hij aangespoeld op een strand wordt gewekt door een meisje, begint de zoektocht naar een manier om van de vreemde plek waar hij terecht is gekomen weg te geraken. Het eiland Koholint herbergt namelijk een gigantisch ei waarvan gezegd wordt dat de Windfish erin ligt te slapen. Als god van dit eiland dient dit wezen met 8 magische instrumenten gewekt te worden….alleen zo kan Link deze plek verlaten…. Het zoeken naar deze instrumenten stuwt het verhaal en verloop van deze adventure game voort en vormt de basis van deze klassieke Zelda titel.

Kids worden verwend in deze tijden. Waar ik moest worstelen met een taalbarrière, is er voor de mensen van onze streken gezorgd voor een degelijke en accurate vertaling van de vele regels tekst die deze game al eens durft afvuren. Doorgaans ben ik meer fan van het Engels, maar toegegeven, de vertaling is subliem. Ook werd het spel voorzien van een aantal subtiele hints die het voor jongere nieuwkomers zeker wat makkelijker speelbaar maken.

Reizen over Koholint Eiland ging ook nooit zo vlot als nu. Nieuwe locaties waar je heen kan teleporteren maken het zoeken, ruilen, graven, springen, vliegen en struinen door dit avontuur heerlijk handig.

De beste toevoeging is dan wel de dungeon builder. Hiermee kan je uren plezier hebben. De game die op zich al een grote puzzel is, geeft je met deze extra zowaar nog eens puzzel in puzzel in puzzel. Heerlijk! Het werkt zo; hoe meer kerkers je bezoekt, hoe meer kamers je verzamelt. Deze moet je zo plaatsen dat je aan alle gestelde voorwaarden voldoet en een speelbaar level hebt dat je kan delen met vrienden of waar je gewoon lekker zelf van kan genieten.

Los van een paar kleine veranderingen is deze game grotendeels gewoon het oude spel met een lik fancy verf. Maar wat is het goed gedaan. Voor liefhebbers van het ouderwetse Zelda-gevoel zal dit een blij weerzien zijn. Voor de nieuwere fans die de gameplay van Breath of the Wild dan weer gewend zijn, zal deze game misschien even wennen worden… Het is sowieso een spel dat geen enkele fan aan zich voorbij mag laten gaan!

Ik heb genoten van ieder hoekje, ieder deuntje, elke minuut en elke herinnering die deze game me heeft geschonken. More please!

American Horror Story - 1984

Blast from the past.

Het is weer die tijd van het jaar... De dagen worden subtiel maar zeker korter, de avonden gezellig maar kouder en September gaat stilaan richting Oktober. Deze periode betekent nu al negen jaar ook het begin van een nieuw seizoen van American Horror Story (JAWEL 9….JAAR).

Dit jaar is het thema van de show 1984. Ik heb net de eerste aflevering bekeken en…..yes I like it!

Mijn relatie met deze anthologie was eigenlijk al een tijdje aan het verwateren. Ik had het bij ieder seizoen moeilijker om mijn aandacht aan de thema's en personages te geven. De verhaallijnen leken steeds verder gezocht. Maar... de makers (slimme bastards die ze zijn) lieten deze zomer weten dat ze met hun anthologie deze keer het gezegende jaar 1984 zouden voorzien van een bloederig laagje glazuur. Nostalgisch als ik ben, werd mijn interesse voor mijn oude vervreemde vriend weer aangewakkerd. Zou dit weer classic AHS zijn?

Het is wat vroeg om deze vraag te beantwoorden, maar ik heb in ieder geval met volle teugen genoten van de eerste aflevering. De plot draait om een campsite waar in de jaren 70 een vreselijk bloedbad werd aangericht door een moordenaar die “The Jingler” werd genoemd. Op een fatale nacht drong deze killer een van de hutten binnen om er alle weerloze slapende meisjes te doden met een wel heel lang en breed mes. Alsof dat niet genoeg was, ook de oortjes van de jongedames werden zorgvuldig van de hoofden gescheiden en aan een kettinkje rond de nek van onze charmante killer geregen.

Fast forward naar 1984, en de ongetwijfeld onfortuinlijke cast bevindt zich als groep van nieuwe begeleiders op het vers heropende Camp Redwood. Dit kan niet goed gaan… Onder hen ook AHS alumni Emma Roberts als Brooke Thompson, een personage dat door de show wordt opgespeeld als wellicht belangrijk!

Alles ziet er zoals gewoonlijk weer top uit. AHS staat bekend om zijn exuberante en bijzondere locaties. Visueel wordt ook altijd gespeeld met kleur en licht en de sfeer van deze excentrieke reeks ademt kitsch en kunst. Ook nu is alles met zorg in beeld gebracht en het lijkt alsof je echt naar een film uit de jaren 80 zit te kijken. De kapsels, de kleren, de muziek….het is er allemaal. En dan de intro van dit jaar; ZALIG! Ik krijg zowaar NostalGeek logo vibes….. (bekijk de intro onder deze review)

Het is nu uitkijken naar de volgende afleveringen en afwachten of deze kwaliteit zal aangehouden blijven! Voor wie zoekt naar wat creepy ontspanning; ik beveel deze koele horror zeer warm aan!

AHS INTRO.mp4

Review - IT - Chapter 2

IT...needs balance....

Ik was er helemaal klaar voor! Gisterenavond kon ik eindelijk het langverwachte IT - chapter 2 gaan bekijken.

In mijn eerste podcast had ik het al uitvoerig over mijn voorliefde voor het horrorgenre, de turf die het bronmateriaal voor de film vormt en Stephen King in het algemeen. De verwachting lag dus hoog…misschien wel te hoog. De film heeft deze jammer genoeg niet weten waar te maken….

Dat niet alleen mijn verwachtingen hoog gespannen waren, bewijst de aanpak van Kinepolis. Met het organiseren van een IT night wilden zij de echte fans de kans geven om de twee chapters van IT back-to-back te bekijken. Achteraf gezien is dat misschien wel de reden waarom ik de tweede film minder goed vond. Het gaf me de kans meteen te gaan vergelijken.

De film begint nochtans veelbelovend. Alles ziet er goed en authentiek uit. De cast is perfect gekozen en sluit naadloos aan bij het uiterlijk van de oorspronkelijke kids. In mooie overgangen zien we waar de losers na de traumatische zomer van 88 terecht zijn gekomen. Allen zijn ze even succesvol. Allen zijn ze rijk of bekend. Allen zijn vergeten wat hen is overkomen. Allen, behalve Mike.

Wanneer twee homo's het slachtoffer worden van gay bashing die voor een van hen fataal zal blijken, ontdekt Mike dat het lijk van deze man verminkt en opengereten door de politie uit het water werd gevist. IT is dus terug en HET heeft honger. Na een prachtig shot waarin de rode ballonnen in stromen van onder een grauwe brug komen zweven zijn we vertrokken voor een hobbelig ritje door Derry. Hobbelig, omdat dan al snel blijkt dat de film worstelt met wat het nu eigenlijk wil zijn voor de kijker; grappig of griezelig.

Gedurende de uren die volgen lukt het de regisseur maar niet om de juiste toon en balans te vinden. Scènes die ogenschijnlijk als gruwelijk moeten overkomen worden door vreemd acteerwerk en foute opmerkingen volledig in de war gestuurd. Het lijkt alsof de cast ook zelf niet weet dat ze in een griezelfilm zitten. Ik zag geen angst, ik voelde geen spanning, het viel volledig uit de toon.

De flashbacks naar de jeugdige perikelen die we in de vorige film zogezegd niet te zien kregen, zijn dan weer een waar genot om naar te kijken. Wat acteren deze kids toch wonderlijk goed! Het is ongelooflijk dat zij op deze jonge leeftijd wel weten over te brengen wat ik bij de volwassen cast zo miste; gevoel en authenticiteit.

Laat je als fan zeker niet tegenhouden om deze film te gaan bekijken. Het is de Age Of Geek, en het feit dat er een poging werd gedaan om het toch wel gewaagde bronmateriaal van King naar het grote scherm te brengen mag ons dankbaar stemmen. Het is niet wat oude fans van de boeken zullen verwachten, maar het kan zeker de poort vormen voor nieuwe fans die King nog moeten ontdekken.

En zo kwam IT aan zijn einde. Ik zal deze film wellicht nog vaak herbekijken, en ik weet wel zeker dat mijn kritische mening hierover wellicht nog zal veranderen. Het moet gezegd: de film slaagde er wel in om mij terug te brengen naar mijn eigen jeugd. Hoe bepaalde scènes het gevoel opwekken van lang vervlogen zomers waarin je met je vrienden op de fiets door de lege, warme straten fietste alsof de wereld nog echt helemaal aan jou toebehoorde, mag best als filmmagie omschreven worden.

Wat we krijgen is niet altijd wat we verwachten, maar dankbaar zijn we zeker.